Wedstrijdverslag: Soest G1 – FC Almere G1JM
Om 08:15 uur wordt er verzameld op de parkeerplaats van onze club, FC Almere. Alle spelers zijn ruim op tijd, op twee na. Tegenwoordig kun je er niet meer van uitgaan dat het openbaar vervoer rijdt zoals beloofd. De bus waarin de twee spelers zaten, verviel plotseling. Hierdoor vertrekken we tien minuten later dan gepland.
Aangekomen in Soest worden we al opgewacht door Xena en Roy. De spelers die mee zijn gereden, begroeten hen enthousiast, en samen gaan we naar de kleedkamer.
In de kleedkamer kijkt de trainer om zich heen. Hij ziet gemotiveerde gezichten, maar ook enige spanning. Afgelopen woensdag was hij strenger dan normaal. Waarom? Omdat er getraind wordt op een bepaalde speelstijl, die tot nu toe niet voldoende terugkomt in de wedstrijden. Vandaag verwacht hij van zijn spelers dat ze laten zien wat ze geleerd hebben.
We beginnen de wedstrijd tegen het sportieve Soest, een team bestaande uit stevige, blauwe kerels.
Achterin staan Manuel en Gino, met daarvoor een ruit van Quenno, Meeuwis, Shaivan en Serge. Alyssa staat in de spits.
Op de bank zitten Ibrahim, Xena en Roy.
Trainen is belangrijk: als je traint, speel je de wedstrijden.
We starten goed. Manuel, die de afgelopen weken iets minder scherp was, heeft zich volledig herpakt en speelt fantastisch. Hij stopt de lange ballen van Soest en geeft de spits geen enkele kans. Ook Gino verdedigt sterk met zijn snelheid.
Quenno, die net voor de verdediging staat, maakt veel meters: van voor naar het midden tot terug bij Jahmaro om mee te verdedigen.
Er komt een kans voor Soest, maar de trainingen hebben hun vruchten afgeworpen: Jahmaro keept ijzersterk en tikt de bal nog net uit het doel.
Pas in de 20e minuut krijgt Soest een echte scoringskans – en die benutten ze ook. Een voorzet glipt onder de voet van Gino door (jawel, het beruchte polletje) en komt precies bij de spits. Jahmaro is kansloos: 1-0 achter.
Je voelt het team even twijfelen. Wat nu?
Maar daar is aanvoerder Shaivan, die laat zien dat achterstaan of verliezen niet erg is, zolang je maar alles hebt gegeven. Zijn houding werkt aanstekelijk. Het team herpakt zich en creëert kansen, die helaas worden gestopt door de keeper van Soest.
Nog voor rust scoort Soest opnieuw: 2-0.
In de rust laat de trainer weten hoe trots hij is. Eindelijk komt het harde trainen tot uiting: er wordt overgespeeld, ballen worden goed aangenomen en er is samenwerking.
Na de rust gaan we verder met frisse energie. Roy krijgt meteen een mooie kans, maar schiet recht op de keeper. Serge krijgt ook meerdere kansen, maar het geluk zit niet mee.
Xena, die enorm veel loopt en alles geeft, krijgt een flinke schouderduw van een Soest-speler. Ze vliegt letterlijk door de lucht en maakt een noodlanding op het veld naast ons. Gelukkig blijkt de schrik groter dan de schade, en na een korte pauze aan de zijlijn doet ze weer mee.
Quenno speelt goed opbouwend voetbal. Zijn voeten speelden misschien iets minder dan zijn stembanden, want wat was hij aan het coachen! Precies wat we nodig hebben.
Shaivan geeft alles en beweegt als een jonge hinde over het veld.
Toch wordt het uiteindelijk 3-0. Onverdiend. Wij spelen beter, maar benutten onze kansen niet.
Dan krijgen we een corner. Quenno schiet op goal, een verdediger stopt de bal met zijn hand: penalty!
Alle ogen gaan naar de trainer: wie neemt ‘m? Hij wijst naar Manuel.
Manuel legt de bal neer, twijfelt geen moment en schiet hard. De keeper stopt de penalty, maar Manuel, scherp als altijd vandaag, rent door en schiet de rebound in het net: 3-1.
De spelers krijgen plezier. Mooie combinaties volgen, er wordt gecommuniceerd, het voetbal ziet er goed uit. De trainer, ondanks de achterstand, staat met een grote glimlach langs de lijn. Hij ziet wat hard trainen oplevert.
Einde van de wedstrijd: 3-1 verloren. Maar zowel de spelers als de trainer weten: dit was een goede wedstrijd. We zijn gegroeid.
Tot slot wil ik Alyssa nog speciaal benoemen. Zij liet vandaag het meeste resultaat van de trainingen zien: haar aannames en het rondspelen van de bal gingen uitstekend.
De trainer is trots.
Zoals een oud-voetballer ooit zei: “Als je alleen naar achteren kijkt, zie je niet hoe mooi de voorkant is.”
Nu twee weken rust, en dan nog twee competitiewedstrijden.
De trotse trainer