Wedstrijdverslag: Almere G1JM – Driebergen G1
De dag voor Dodenherdenking. En de dag dat alles anders werd voor het G-team.
We verzamelen om 09:00 uur in een stille, verlaten kantine. Het G-team is het enige team dat vandaag een competitiewedstrijd speelt, om 10:00 uur. We gaan het veld op met 13 spelers – dat betekent maar liefst vijf wissels. Aan het begin van het seizoen stonden we nog met slechts negen spelers op het veld. Het team groeit, en zelfs nu zijn nog niet alle spelers aanwezig.
In de verdediging staan Manus, Tygo en Quenno voor keeper Jahmaro. Op het middenveld starten Shaivan, Gino en Meeuwis. Voorin beginnen Serge en Alyssa. Omdat we veel wisselspelers hebben, spelen we vandaag 9 tegen 9 in plaats van 8 tegen 8. Kya, Roy, Ibrahim en Tim starten als wissel.
Onze vaste scheidsrechter Jan draagt een bijzonder shirt – geen standaard scheidsrechtersoutfit, maar een cadeau van het team. Mooi om te zien.
Driebergen neemt de aftrap en speelt, net als Ajax, de bal meteen terug naar de keeper. Serge is alert, onderschept de bal en schiet direct hard op doel. De keeper redt, maar laat de bal los. Shaivan – die vandaag zijn beste wedstrijd van het seizoen speelt – is er als de kippen bij en tikt de bal binnen. Binnen 30 seconden staan we met 1-0 voor.
De wedstrijd gaat door, en je merkt dat het team voelt dat er iets te winnen valt. Maar die hoop stijgt sommigen naar het hoofd. Ze vergeten wat een wijze ooit zei: “Samen win je een wedstrijd, alleen kun je beter gaan tennissen.” Frustraties nemen toe, en emoties lopen hoog op.
Nog voor rust gaat het mis. Niet op het scorebord – want Jahmaro keept als een tijger en pakt alles – maar binnen het team. De frustratie kookt over. Gelukkig komt het rustsignaal op tijd, en grijpt de trainer in met een donderspeech. De emoties zijn nog voelbaar, maar de boodschap komt binnen.
Als de tweede helft begint, ziet de trainer dat de frustraties zijn weggeëbd. We hervatten het spel met energie en teamspirit.
Het verschil is direct zichtbaar. De bal gaat rond, tot frustratie van tegenstander Driebergen. Niet elke pass is perfect, maar dat maakt niets uit – het samenspel is er.
Jahmaro speelt de bal naar Manus, die Tygo aanspeelt. Tygo vindt Shaivan, die de bal panklaar legt voor Quenno. Die speelt een één-twee met Xena, terwijl Alyssa roept en schreeuwt – genoeg om de verdediging van Driebergen te trekken. Daardoor heeft Quenno de ruimte om de 2-0 binnen te schieten.
Niet veel later legt Quenno de bal klaar voor Roy, die helaas net mist. Kya krijgt ook een mooie kans, maar de keeper redt knap. We blijven met plezier voetballen – tot ergernis van Driebergen.
Bijna elke speler raakt de bal in een aanval die eindigt bij Gino, die beheerst de 3-0 binnenschiet. Overal blije gezichten. De moeilijke eerste helft is vergeten. Meeuwis gaat nog op avontuur, maar zijn schot mist net. Tim blijft druk zetten en probeert overal ballen af te pakken. Tygo en Manus houden de verdediging stevig dicht.
Dan krijgt Ibrahim de bal. Alyssa roept luid, en twee verdedigers rennen naar haar toe. Ibrahim maakt een slimme schijnbeweging waardoor zelfs de derde verdediger op Alyssa afgaat. Hij komt oog in oog met de keeper en schuift de bal via de binnenkant van de paal in het doel. 4-0. En dat wordt ook de eindstand.
De eerste helft wordt snel vergeten. Het plezier keert terug. En dat is waar het om draait: samen voetballen, samen winnen, samen genieten. Ongeacht wie je bent.
De trainer was even geschrokken van de emoties in de eerste helft, maar is vooral trots op hoe het team zich heeft herpakt. Dit is een sterk team waarin iedereen zichzelf mag zijn.
Frustratie en emotie horen niet samen op het veld. Volgende week ontvangen we de kampioen van de poule. We kijken ernaar uit en maken er een mooie pot van.
Eerst nog trainen op woensdag, en donderdag een training verzorgen voor Stichting SuperCool. Daarna is het zover.
De trainer is trots.
En aan die ene speler: als jij hebt gezegd dat je kaal gaat bij winst… dan houden we je eraan 😉
De trotse trainer