Het jaar van Joyce van Os de Man – (Vrouwen 1)
Wat is er veel veranderd in het damesvoetbal.
Tien jaar geleden speelde ik bij een club waar vrouwen weinig aandacht kregen. Zo speelden we in XL-mannentenues en werden altijd ingedeeld op de achterste knollenveld, scheidsrechter was vaak niet geregeld, er werd niet geholpen aan een trainer of extra speelsters, etc. Kortom, we waren onzichtbaar voor de club.
Door de goede prestaties van het Nederlandse damesteam, is de populariteit van damesvoetbal gestegen. Hierdoor kregen de meiden- en damesteams al iets meer aandacht dan voorheen en kwamen er meer verbeteringen zoals damestenues en een trainer.
Maar toen kwam FC Almere op mijn pad. Geen team om aan te sluiten, dus er moest één uit niets gecreëerd worden. En iedere voetballer zal dit een keer hebben meegemaakt. 100 geweldige beloftes om je als lid binnen te halen en zodra de contributie gestort is zie je weinig terug van alle mooie woorden. Uiteraard was ik hier huiverig voor. Het team zou gelijke behandeling krijgen als het heren 1 team, want FC Almere heeft grootste plannen voor het vrouwenvoetbal. Dat is nogal een belofte! Na heel veel telefoongesprekken, dames bij elkaar gesprokkeld te hebben, proeftrainingen en voorwaarden te hebben gesteld hakten we gezamenlijk de knoop door. We gaan ervoor! FC Almere Vrouwen 1 team 2023/2024.
Al snel werd de eerste belofte waargemaakt. Een goede staf bestaande uit een professionele trainer, teammanager, een te gekke sponsor en een vrouwelijke vertrouwenspersoon. Vervolgens was ook onze eigen vaste kleedkamer, die we mochten aankleden zoals we wilden, een feit. Wij speelden voornamelijk op het hoofdveld, hebben echte wedstrijdballen, compleet materialenpakket, besprekingen in de teamkamer, lunches, 1-op1 gesprekken, gebruik van de businesslounge, aanzien via media en in de kantine, onbeperkt beschikbaarheid waterflesjes en gesponsorde teamuitjes.
Wij noemden ons team ‘een bij-elkaar-geraapt-zooitje’. Leeftijden, achtergronden, niveaus en persoonlijkheden verschilden enorm. We startte in de 4de klasse om elkaar te leren kennen op het veld, met als eerste doel middenmoot worden. Ik kon niet geloven dat het ineens op het veld allemaal op z’n plek viel, en wij goede resultaten boekten. Het doel werd bijgesteld naar top 3, en vervolgens zelfs kampioenschap.
Vanuit de club hebben wij een geweldige kampioenschapswedstrijd mogen spelen. Er was een spandoekenwedstrijd, media-aandacht, met kinderen oplopen, een vaantje om uit te delen aan de tegenpartij, opkomstmuziek en ballonnen.
Op 1 doelpunt na hebben wij het kampioenschap niet gered en hebben wij een eervolle tweede plaats behaald. Een grote teleurstelling, want wij wilden dolgraag de club het kampioenschap teruggeven voor alle goede zorgen. De club heeft ons aandacht gegeven en vertrouwen. Hierdoor voelden wij ons belangrijk en groeiden wij als persoon en als team.
Met dit artikel wil ik niet vertellen hoe zwaar ik het heb gehad als voetballende vrouw. Dit is zeker niet het geval geweest. Daarbij zal de ervaring die ik heb gehad ook herkenbaar zijn door herenteams. Het is echter heerlijk als een club zoveel inzet voor je toont, je serieus neemt en de randzaken organiseert. Zo kunnen wij lekker voetballen, groeien en plezier hebben. Dit gun ik alle voetbalteams.
Daarbij zouden wij toch allemaal graag zien dat het vrouwenvoetbal net zo populair en succesvol wordt als het mannenvoetbal. En daarvoor ligt een fundamentele basis bij de amateurclubs. Dus ondanks dat het niveau soms nog lager ligt t.o.v. van de topherenteams is een gelijke behandeling ontzettend belangrijk als we het vrouwenvoetbal naar een hoger niveau willen tillen.
Namens het hele team wil ik onwijs bedanken:
de staf:
Hans van Loen
Peter Vogler
Sandra Maes
Onze sponsor:
Gerry Baljet van Baljetgroep, events & facility management
Onze vaste scheidsrechter en vlagger:
Dick Bockweg
Dylan Vogler
En alle die supporters die dit jaar voor ons langs de lijn hebben gestaan.
Tot slot wil ik zelf mijn medespeelsters bedanken. Afgelopen jaar heb ik veel van jullie geleerd en samen met jullie mogen vechten voor resultaten, gelachen en gehuild. Ik ben ontzettend trots op iedereen. Ik kijk uit naar ons avontuur in de 3de klasse!
Liefs,
Joyce van Os de Man
Aanvoerster Vrouwen 1.